Onbegrepen pijn Deel 6 en 7
Twee weken later kreeg ik opnieuw een healing. Nu bleef de pijn langer weg, kwam toch terug maar op een wat lager niveau. Met 6 weken ziek zijn was mijn wereld benauwend klein geworden. Ik had er schoon genoeg van. Lopen ging na die 2e healing, moeilijk maar ok. Ik kreeg okselkrukken, dat hielp. Ik kwam tenminste vooruit. Auto rijden was ook nog wel pijnlijk, maar niet meer de gruwel van voorheen. Conclusie: ik kon weer aan de slag. En dat deed ik dus.
Die eerste week van werken was verre van aangenaam. Vaak moest ik gaan zitten en lopen moest ik beperken. Ik had het er voor over en was veel te blij dat ik weer deel kon nemen aan het leven. De pijn was overduidelijk daar, maar nam heel geleidelijk aan af. Ik had dus nog wel mijn medicatie nodig: alleen paracetamol. De rest had teveel bijwerkingen, en was te weinig effectief. Ik merkte dat meer bewegen, zij het heel rustig, goed voelde. Niet op het moment zelf. Ik moest door de pijn heen, en dat voelde zeker niet prettig. Het was gelukkig wat minder erg dan ik eerder ervaren had.
De pijn werd met hele kleine beetjes minder. Alsof het lopen en bewegen mijn lichaam stimuleerde om de zelf genezende krachten in te zetten. Door de healingen was het niveau van de pijn gezakt naar een niveau dat bewegen haalbaar was. Toen ik weer zo goed en kwaad als het ging, kon lopen, kreeg ik mijn leven terug.
n week twee (na de ‘herrijzenis’) was mijn pijn afgezakt naar een 4 of 5: dragelijk, niet weg maar aanwezig als ondertoon. Kwestie van mijn aandacht richten; er waren momenten van opleving, even rust nemen, laten zakken en weer verder. Gestopt met de pillen en de krukken. Ik kon erop vertrouwen dat ik weer helemaal beter zou worden, omdat het pijnniveau alleen maar gestaag verder zakte.
Week 3 was de pijn min of meer verdwenen. Ik wist terugkijkend dat het vreselijk was geweest. Ik kan echt wel wat hebben, maar dit .. het is lastig te omschrijven. Het was een universum van pijn. Het enige wat telde was hoe ik mezelf heel basaal in leven kon houden, en een lichaamshouding kon vinden die draaglijk was. De pijn zorgde ook voor depressieve gevoelens en tunnelvisie. Ik had natuurlijk na de fysio-ramp nog mijn huisarts kunnen bellen, maar met de ervaringen met een pillenschuiver en een niet luisterende fysiotherapeut, terwijl ik op mijn kwetsbaarst was, was mijn vertrouwen in het medisch model het nulpunt genaderd.
Nu, banen en bedrijfsleven voorbij, met pensioen, en niet geschikt voor achter de geraniums. De hiervoor beschreven ervaringen vormen een verre herinnering, maar kwamen weer heel dichtbij toen ik besloot met mijn healing kwaliteiten naar buiten te gaan. In eerste instantie betekende dat de confrontatie aangaan met mijn eigen pijn. In tweede instantie ook. Dat proces kan nog wel even doorgaan, verwacht ik. Gelukkig komen alleen vage herinneringen aan de gebeurtenissen naar boven, ik hoef het niet allemaal weer opnieuw te voelen.
Het is dus pijn healing geworden, en daar heb ik deze website op ingericht.
Had ik dat zonder deze ervaring gedaan? Moeilijk te zeggen, maar.……hoogstwaarschijnlijk niet. Waarom dan wel? Als ik terugkijk, dan kan ik de meeste momenten van pijn in dit leven weer naar boven halen. Het lijkt alsof dat een rode draad is (één van de rode draden uit mijn kluwen). En alles wat blijft haken in je geheugen, daar moet je wat mee. Vind ik.
Contact & Afspraak
Neem contact met op! Je kunt altijd bellen of mailen.