Onbegrepen pijn Deel 4 en 5
Ik ben er eenmaal geweest, een week later, zonder chaufferende zus. Sturen ging goed, maar de koppeling intrappen stond gelijk aan marteling. Och, het reed. Een rustige rug massage was in feite veel te pijnlijk, bracht mijn 8 ½ in een rap tempo naar 9+. Dus daar was ie snel klaar mee, gelukkig, want ik hield me niet stil. Hij heeft me erna nog een kwartier laten liggen met een warme deken op mijn rug. Kon ik bijkomen, maar de pijn bleef op hetzelfde hoge niveau. Uiteindelijk moest ik wel vertrekken, want hij had de ruimte nodig. Nog een afspraak maken? Hij had een opening volgende week, ergens in de ochtend, om 9.00 uur. Ik zei dat ik dat niet zou redden, in de ochtend was de pijn meestal het ergste. Hij zette me op 9.00 uur.
Ruim een half uur later wist ik kreunend de auto te bereiken. Ik bleef zo lang mogelijk als kon in de 2e versnelling rijden. De stoplichten werkten mee die dag. Toch nog dik een kwartier voor een ritje van 8 minuten, maar eindelijk was ik thuis, liggen, iets drinkbaars bij de hand. Het was gelukkig rustig geweest onderweg.
Iets in me kon nog steeds niet geloven wat ik had meegemaakt. Was ik te stoer geweest? Had ik me ingehouden? Had ik te weinig duidelijk gemaakt wat ik voor pijn had? Nee, allemaal niet dacht ik. Maar het niveau van mijn pijn was kennelijk NIET over gekomen. De fysiotherapeut dacht misschien dat ik overdreef, had er geen voorstelling bij en reageerde op mijn gekreun met een ‘nou nou, tut-tut’.
Wat was ik toch een aanstelster. Gelukkig voor hem overstemde mijn pijn mijn verontwaardiging.
Intussen was ik ruim 3 weken ziek, ontving een lieve kaart van de mensen waar ik mee werkte. Ze vonden dat mijn vakantie wel erg lang duurde… Heel lief, ik miste ze en zij mij. En het duurde ook lang: niet werken, geen inkomen, dat is de realiteit van freelance werk. Later in die week, in de avond, telefonisch contact met een andere zus. Gevraagd om een healing, want daar is ze goed in. Zij dacht dat het niet zou werken, en had het dus ook niet eerder voorgesteld, maar ze ging toch aan de slag. 10 minuten later was de brandende pijn een vage herinnering. Ik stond op, kon lopen, zonder me ergens aan vast te houden, staan zonder gekreun. Ik was weer zoals ik altijd al was, voor de pijn. Ik wist niet wat ik meemaakte. En, gezien haar reactie, zij ook niet.
Het duurde maar even. Een paar uur later voelde ik de pijn terugkomen, heel geleidelijk. Die nacht sliep ik een stuk beter, en de volgende ochtend zat ik weer redelijk op pijnniveau, misschien een fractie minder. Zo leek het tenminste. Maar er was wel wat veranderd. Ik had me volledig aan de pijn overgeleverd, alles wat ik deed stond in het teken van. Het hopeloze gevoel, wat daarbij hoort, was die ochtend verdwenen en had plaats gemaakt voor iets hoopvols, met een vleug blijdschap. De pijn was niet mijn toekomst. Er kon iets aan gedaan worden. Ik kon ervan genezen. Nu ik dat gevoeld had, wist ik het vrij zeker. Hier zou ik van af komen.
Wordt vervolgd.
Contact & Afspraak
Neem contact met op! Je kunt altijd bellen of mailen.